Skolioza i kifoza, ucestali deformiteti tokom rasta io razvoja


Period rasta i razvoja izazov je za kompletan lokomotorni aparat. Kada govorimo o kičmenom stubu uočava se da je pojava deformiteta ovog dijela kičmenog stuba sve učestalija. U periodu rasta i razvoja najzastupljeniji deformiteti kičmenog stuba jesu skolioza i kifoza.


Skolioza je definisana kao iskrivljenja kičmenog stuba u stranu, i posmatra se kao trodimenzionalni deformitet. Što znači da ovaj deformitet ne predstavlja samo krivljenje kičme u stranu, već i rotaciju pršljenova. Ova pojava na tijelu se manifestuje rebarnim  ispupčenjima i udubljenjima na leđima i  grudima.

Čak 85% slučajeva su idiopatske skolioze, što znači da im je uzrok nepoznat.

Ovaj vid deformiteta  konzervativno se tretira vježbama po Schrot metodi,  dok u određenim stupnjevima zakrivljenja zahtjeva primjenu ortoze- midera ( kao što je Rigo Chenau). Cilj midera je da podrži stabilizaciju, smanji progresiju krivljenja, ili u pojedinim slučajevima umanji stepen zakrivljenosti. U fazama intezivnog rasta jako je bitan kako bi se umanjila progresija krivine ka višim stepenima koji bi zahtjevali hiruško saniranje. Hiruški tretman primjenjuje se kao krajnja metoda kod velikih zakrivljenja.

Iskustva pokazuju da neke krivine i pored napora vježbi i midera ne mogu biti zaustavljen. S’ toga je akcenat na ranom otkrivanju, blagovremenom reagovanju i istrajnom vježbanju.

 

Kifoza

Posmatrajući čovjeka sa strane, postoje tri vidljive krivine. To su vratna lordova, grudna kifoza i lordoza u donjem dijelu leđa. One su važne kako bi se održao balans između glave, trupa i karlice. Grudna kifoza se proteže od 1.do 12. prešljena, stepen koji je u granicama normale je od 20 stepeni do 45 stepeni. Deficit grudne kifoze  opisuje se kao hipokifoza ili “ ravan leđa”, a preko tolerantnog stepena  kao hiperkifoza ili Scheumanova kifoza. Obje pojave neophodno je tretirati adekvatno odabranim vježbama, koje se pored definisanog problema trebaju usmjeriti na sveukupni posturalni stav.